728 x 90

Παρουσιάστηκε το νέο βιβλίο του Κωνσταντίνου Θεοφανέλη «Κυριακάτικες Ραψωδίες»

Παρουσιάστηκε το νέο βιβλίο του Κωνσταντίνου Θεοφανέλη «Κυριακάτικες Ραψωδίες»

Παρουσιάστηκε στην δημοτική βιβλιοθήκη της Καβάλας “Βασίλης Βασιλικός” το απόγευμα της τετάρτης 29 Ιανουαρίου το τέταρτο κατά σειρά λογοτεχνικό βιβλίο του δικηγόρου και συγγραφέα Κωνσταντίνου Θεοφανέλη “Κυριακάτικες Ραψωδίες”.Για το βιβλίο μίλησαν η δικηγόρος Δέσποινα Αθανασιάδου και ο δικηγόρος και συγγραφέας Κοσμάς Χαρπαντίδης ενώ την εκδήλωση συντόνισε ο Πρόεδρος της Θασιακής Ένωσης Νίκος Τσιλογεώργης. Η συγκίνηση και το δυνατό χειροκρότημα των παρευρισκομένων στο ανάγνωσμα των αποσπασμάτων απέδειξαν περίτρανα για ακόμα μια μια φορά το ταλέντο αλλά και την αγάπη του για την λογοτεχνία.

Ποιος είναι ο Κωνσταντίνος Θεοφανέλης;

Ο Κωνσταντίνος Θεοφανέλης γεννήθηκε στην Καβάλα το 1975.Σπούδασε Νομικά στη Νομική Σχολή του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης. Ζει και εργάζεται ως δικηγόρος στο νησί της Θάσου.Μέχρι στιγμής έχει εκδώσει 3 μυθιστορήματα. Το 2011 εκδόθηκε το πρώτο του με τίτλο «Η αλμύρα που μίσησα» (εκδόσεις Οσελότος), το 2014 το δεύτερο με τίτλο «Στην άκρη του φόβου» (εκδόσεις Οσελότος), ενώ ακολούθησε και το «Μαριονέτες του κόσμου». Οι «Κυριακάτικες Ραψωδίες» κυκλοφόρησαν στα τέλη του 2019.

Δημοσιογράφος: Επτά αυτοτελής ιστορίες τι ακριβώς πραγματεύεται η κάθε ιστορία;

Κ.Θ: Είναι επτά αυτοτελής ιστορίες, επτά διηγήματα το ένα εκ των οποίων δεν είναι διήγημα είναι νουβέλα και πραγματεύεται το ζήτημα των ανθρωπίνων σχέσεων και κυρίως των οικογενειακών σχέσεων μέσα από δύσκολες καταστάσεις, όπως θα μπορούσε να είναι ένα διαζύγιο ένας θάνατος, μια αρρώστια, ο σκοπός που θέτει ένας άνθρωπος στην ζωή του, γενικά αποφάσεις οι οποίες θίγουν και επηρεάζουν την ζωές των άλλων ανθρώπων που κινούνται στο κοντινό τους περιβάλλον.Το βιβλίο δεν απευθύνεται σε συγκεκριμένο κοινό, αλλά σε οποιοσδήποτε αγαπάει την λογοτεχνία.Είναι ένα βιβλίο το οποίο απευθύνεται σε αυτούς που θέλουν να συγκινηθούν οι οποίοι προσεγγίζουν με το συναίσθημα τα πράγματα και τις καταστάσεις της ζωής και της καθημερινότητας τους….

Δημοσιογράφος: Ποια είναι η πηγή της έμπνευσης σας;

Κ.Θ: Εγώ αυτό από το οποίο εμπνέομαι γενικά και σε όλα τα προηγούμενα έργα μου είναι η καθημερινότητα που βιώνω γύρω μου οτιδήποτε τοξικό, οτιδήποτε με κάνει να θυμώνω να νιώθω συναισθήματα να θέλω να το αλλάξω και αν δεν έχω άλλο τρόπο να το αλλάξω το στηλιτεύω η το σχολιάζω και το προσεγγίζω συναισθηματικά μέσα από την λογοτεχνία.Υπάρχει η μυθοπλασία βεβαίως δεν μιλάμε για αληθινά γεγονότα τα πρόσωπα είναι όλα φανταστικά, αλλά τα συναισθήματα σίγουρα σε πολλές περιπτώσεις είναι απολύτως πραγματικά. Οι δημιουργοί λέμε ότι αγαπάω όλα μου τα έργα σαν παιδιά μου από εκεί και πέρα όμως θεωρώ ότι το τελευταίο έργο “Κυριακάτικες Ραψωδίες” είναι ότι ποιο προσωπικό, ότι ποιο βαθύ στην συναισθηματική προσέγγιση που κάνω απέναντι στην λογοτεχνική πραγματικότητα. Κάθε άνθρωπος ψάχνει κάποιον κάπου να μπορέσει να αποσυμφόρηση τις πιέσεις που δέχεται στην καθημερινότητα του. Εγώ αγαπώ την λογοτεχνία διαβάζω πολύ και μετά γράφω για τι θεωρώ ότι είναι μια διέξοδο για να νιώθω όμορφα….

Τα λογοτεχνικά βιβλία του Κωνσταντίνου Θεοφανέλη

Η αλμύρα που μίσησα

Στα χρόνια της ήδη συντελεσθείσης εδώ και καιρούς Επανάστασης του “Εγώ”, μια ομάδα ετερόκλητων μεταξύ τους ανθρώπων και χαρακτήρων βρέθηκε, οδηγημένη από δικές της αποφάσεις ή αποφάσεις άλλων, να διάγει την καθημερινότητά της σε ένα μικρό νησί του Βορείου Αιγαίου. Μέσα στο γενικότερο προβληματισμό για το εάν οι αποφάσεις του κάθε ανθρώπου είναι πράγματι δικές του κι αν ο ανθρώπινος χαρακτήρας μπορεί να αλλάξει εξαιτίας κάποιου γεγονότος ή πάθους ή εάν απλά αυτό που φαντάζει ως αλλαγή δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια εξέλιξη προς εκείνο που ήταν να γίνει, στήνεται το σκηνικό των συγκρούσεων χαρακτήρων, παθών και συναισθημάτων, με απώτερο πάντοτε στόχο την κατάκτηση της ευτυχίας, μιας ευτυχίας με διαφορετικό νόημα και περιεχόμενο για τον καθένα. Κεντρικός ήρωας ο Μιχάλης, ένας μεσήλικας οπαδός μιας νιτσεϊκής ερμηνείας της ηθικής, που αναγκάζεται να εγκαταλείψει την Αθήνα και να επιστρέψει μετά από είκοσι δύο χρόνια στο νησί που γεννήθηκε και μεγάλωσε, στο νησί και την αλμύρα του, που αγάπησε και μίσησε έντονα και παθιασμένα. Στην αλμύρα, που άλλοτε τόπος κι άλλοτε συναίσθημα υγρό, πότισε τους ανθρώπους και το ριζικό τους.

Στην άκρη του φόβου

Κι έρχονται μέρες που το κακό χωρίζει σε στρατόπεδα τους ανθρώπους, βάζοντας αδέλφια απέναντι σ’ αδέλφια και γονιούς απέναντι σε παιδιά. Ωστόσο, αυτή η αδελφοκτόνος και παράλογη βία του εμφύλιου σπαραγμού δε φαίνεται να αγγίζει την καθημερινότητα των κατοίκων ενός μικρού νησιού, καθώς η θάλασσα που το χωρίζει από την απέναντι στεριά, φαντάζει σίγουρο και απροσπέλαστο σύνορο για το κακό. Στο νησί οι άνθρωποι συνεχίζουν να ερωτεύονται ακόμη, με μόνη τους έγνοια τις σκοτούρες της καθημερινότητας και της επιβίωσής τους. Άνθρωποι τόσο διαφορετικοί μεταξύ τους, πάθη αλλιώτικα, έρωτες, πλεονεξία, αλαζονεία, απελπισία, μα και ελπίδα. Κάποιοι, ωστόσο, φοβούνται, ανησυχούν και καταστρώνουν σχέδια για να σωθούν από την ανάγκη του άλλου, από τις ιδέες τις καινούριες και τις επικίνδυνες, από τη φτώχια του διπλανού, που την ανάγουν σε κύριο εχθρό τους. Σε τούτο το σκηνικό απλώνεται ο φόβος, μέσα και πάνω από καλά κρυμμένα μυστικά, συνωμοσίες αλλά και ελπίδες. Όμως στην άκρη του φόβου, στο ύστατο όριό του, γεννιέται τελικά κάτι απροσδόκητο, κάτι που αναστατώνει την ηρεμία του νησιού και φέρνει κοντά εκείνο που ήθελε εν τέλει να αποδιώξει.

Mαριονέτες του κόσμου

Μετά τον αιφνίδιο και πρόωρο θάνατο της γυναίκας του, ο Χρήστος νιώθει να χάνει το μοναδικό του στήριγμα. Πολύ σύντομα θα διαπιστώσει πως δεν μπορεί πια να ανεχτεί άλλο τη μέχρι τότε ζωή του και αναζητά εναγωνίως έναν καινούριο σκοπό για να συνεχίσει να πορεύεται. Η εσωτερική του αυτή αναζήτηση θα τον οδηγήσει στο παλιό πατρικό του σπίτι, σε ένα μικρό χωριό της ελληνικής επαρχίας, έναν τόπο που είχε πάντα τον τρόπο να εξασφαλίζει την επιβίωση των λιγοστών κατοίκων του. Μέσα σε λίγους μήνες στο μικρό αυτό χωριό θα γίνουν γεγονότα μεγάλα, καθώς οι κάτοικοι θα προσπαθήσουν να ανακαλύψουν τον τρόπο να επιβιώσουν μέσα στις συνθήκες της γενικής οικονομικής κατάρρευσης που θα ακολουθήσει.

Ο καθένας για τον εαυτό του, ο καθένας για τον άλλον, ο καθένας για όλους, είναι μερικοί από τους τρόπους που θα δοκιμαστούν, με έναν και μόνο στόχο, την επιβίωση για το σήμερα και την ελπίδα για το αύριο. Και πίσω απ’ όλα αυτά τίθεται το αμείλικτο ερώτημα: Είναι ο άνθρωπος πραγματικά ελεύθερος να ορίσει τη ζωή του με τις αποφάσεις του ή μήπως οφείλει να υπακούει και να υποκύπτει στην Αναγκαιότητα, μήπως τελικά όλα όσα μας συμβαίνουν -καλά ή άσχημα- καθορίζονται από τις αποφάσεις των άλλων; Ο Χρήστος, ο Ιάκωβος, η Βασιλική, ο μικρός Θωμάς, ο Λουκάς, η Καλλιόπη και άλλοι, θα θελήσουν να ορίσουν οι ίδιοι τη ζωή και τη μοίρα τους, μα κάθε φορά που θα νομίζουν πως το πετυχαίνουν, ένα άλλο ριζικό θα τους γράφεται.

Κυριακάτικες ραψωδίες 

Η Ζωή, που λάτρευε τον πατέρα της και τη μουσική.

Η Χαρίκλεια, που έστεκε για χρόνια μπροστά στο παράθυρο, θαύμα μαζί και θλίψη για τους περαστικούς.Η Στεργιανή, που το μόνο που ζητούσε τελικά ήταν να βρει έναν σκοπό για να πορεύεται στη ζωή της.Ο Βασίλης, που ό, τι έκανε, το έκανε για τα παιδιά του.

Η Άννα κι ο Σταύρος, που ζήτησαν να κάνουν ένα ταξίδι, μονάχα ένα τελευταίο ταξίδι, πέρα από εκείνο τον θλιβερό λόφο που όριζε τον τόπο και τη ζωή τους.Κι άλλοι πολλοί.

Επτά ιστορίες με ήρωες που δεν θα κατέγραφε ποτέ η Ιστορία για τα τρανά τους κατορθώματα. Με ήρωες όπως εγώ, όπως οι περισσότεροι από εσάς, που η μεγαλοσύνη τους βρίσκεται στην καθημερινή τους πάλη με τα όσα τους φέρνει η ζωή. Για να ζουν, για να υπάρχουν, για να χαίρονται, για να υπομένουν τον πόνο όταν αυτός έρχεται.

Επτά ιστορίες γεμάτες με ήρωες που θα σας κάνουν ίσως να νιώσετε θλίψη για εκείνους και φόβο για τον εαυτό σας.

Αυτές είναι οι “ραψωδίες” μου.

Γιατί “κυριακάτικες”;

Γιατί για μένα η Κυριακή συμβολίζει πάντα το τέλος.

Νέα σε εικόνες


Πρόσφατα άρθρα

Τοπική επικαιρότητα